شما اینجا هستید
خانه > سینمای جهان > سينماي ايتاليا در يك كتاب

سينماي ايتاليا در يك كتاب

Antonioni-Review

سينماي ايتاليا در يك كتاب

مرور فيلم­هاي آنتونيوني

به قلم : محمدرضا حيدرزاده

 

پايان جنگ جهاني دوم، سرآغاز جنبش تازه­اي در سينماي ايتاليا بود كه چهار فيلم­ساز بزرگ حركت نويني در اين سينما آغاز كردند، روبرتو روسليني با فيلم “رم شهر بي­دفاع”، لوكينو ويسكونتي با فيلم “وسوسه”، ويتوريو دسيكا با فيلم­هاي “واكسي” و “دزد دوچرخه” و سرانجام “ميكل آنجلو آنتونيوني” با فيلم “سرگذشت يك عشق”، بنيان تازه­اي سامان دادند تا سينماي ايتاليا جهاني شود.

كتاب “سينماي جدايي” نوشته “اميد روشن ضمير” به واكاوي فيلم­هاي ساخته شده توسط آنتونيوني اختصاص دارد كه توسط انتشارات نيلا منتشر شده است.

نويسنده در اين كتاب، ابتدا به بررسي صنعت سينماي ايتاليا در پايان جنگ جهاني پرداخته و با مرور وقايع آن دوران و تلاش فيلم­سازان بزرگ براي تولد سينماي نوين ايتاليا، فيلم­هاي آنتونيوني را مورد واكاوي قرار داده است.

آنتونيوني فعاليت سينمايي خود را در مقام كارگرداني زماني آغاز كرد كه جنگ جهاني دوم پايان يافته و جامعه ايتاليا شرايط جديدي را تجربه مي­كرد كه يك نمونه آن رشد بالاي توليد فيلم بود آن هم با حضور فيلم­سازان برجسته­اي چون روبرتو روسليني، لوكينو ويسكونتي، ويتوريو دسيكا كه با پيوستن آنتونيوني به اين جمع، فيلم­هاي ماندگاري در سينماي ايتاليا ساخته شد.

آنتونيوني در سال 1950 با ساخت فيلم بلند “سرگذشت يك عشق” نام خود را مطرح كرد. سپس فيلم “خانمي بدون گل­هاي كامليا” را ساخت كه با برخورد سرد منتقدان فيلم مواجه شد اما آنتونيوني دست از تلاش برنداشت و در سال 1955 فيلم “رفيقه­ها” را روي پرده برد در حالي كه فليني هم با فيلم “كلاهبردار” به رقابت با او پرداخته بود.

آنتونيوني در سال 1947 با فيلم “فرياد” به سراغ قشر فقير جامعه ايتاليا رفت تا مشكلات آن­ها را به تصوير بكشد.

در سال 1960 فيلم “ماجرا” ساخته آنتونيوني در جشنواره كن به نمايش درآمد كه باعث جنجال شد. در اين جشنواره فيلم “زندگي شيرين” ساخته فيليني نخل طلا گرفت و فيلم “ماجرا” برنده جايزه ويژه هيأت داوران شد. داوران بيانيه­اي هم در جهت تحسين فيلم “ماجرا” براي خلق كردن زبان نوين سينما توسط آنتونيوني صادر كردند.

آنتونيوني در فيلم بعدي خود با نام “شب” به بررسي افول اخلاقيات در جامعه پرداخت كه مورد توجه همگاني قرار گرفت.

سال 1962 آغاز يكي از پر رونق­ترين دوران سينماي ايتاليا بود و فيلم­هاي زيادي ساخته شد كه اكثراً هنري و نوگرا بودند مانند فيلم “ماما روما” ساخته پائولو پازوليني، فيلم “يوزپلنگ” ساخته دي لامپه دوسا، فيلم “سالواتوره” ساخته فرانچسكو رزي، فيلم “ميراث خانوادگي” ساخته والريو زورليني، و سرانجام هم فيلم “كسف” ساخته آنتونيوني.

او در سال 1964 فيلم “صحراي سرخ” را كه بيش­تر بر زندگي خصوصي خودش استوار بود ساخت و روانه اكران كرد و پس از آن بخش نخست يك فيلم سه قسمتي با نام “سه چهره” را كارگرداني كرد آنهم با بازيگري ثريا اسفندياري كه تازه از شاه ايران طلاق گرفته بود.

آنتونيوني اوج نبوغ خود را سال بعد با ساختن فيلم “آگرانديسمان” نشان داد، فيلمي پليسي اما واقع­گرا و جذاب كه طرفداران بي­شماري پيدا كرد.

او در سال 1969 براي ساخت فيلم “قله زابرسكي” راهي امريكا شد تا فيلمي سياسي از درگيري دانشجويان و پليس بسازد.

در سال 1972 به پيشنهاد دولت چين و تلويزيون ايتاليا راهي پكن شد و فيلم “مستند چين” را در ميدان معروف “تيان آن من” كارگرداني كرد.

آنتونيوني در سال 1975 براي شركت در جشنواره جهاني فيلم تهران به ايران آمد كه مورد استقبال طرفدارانش قرار گرفت، سپس عازم ايتاليا شد و فيلم “مسافر” را كارگرداني كرد، پس از يك وقفه طولاني در سال 1982 فيلم “شناسايي يك زن”، در سال 1994 فيلم “از وراي ابرها” و درنهايت هم در سال 2004 يك قسمت از فيلم “اروس” را ساخت.

آنونيوني در ژوئيه 2007 و در 95 سالگي چشم از جهان فرو بست.

پاسخ دهید

Top